Dewitalizacja i ekstyrpacja. Dwie metody leczenia kanałowego
Wrzesień 5, 2018
Pokaż wszystkie

Leczenie pod mikroskopem zmniejsza ryzyko powikłań

Leczenie kanałowe wymaga od dentysty wyjątkowo wysokiej dokładności. Usuwanie złamanych urządzeń, wypracowanie cienkich jak włos, zakrzywionych bądź niedrożnych kanałów, lokalizacja niewielkich pęknięć bądź przypadkowych perforacji, znalezienie oraz stworzenie pomocniczych kanałów, pełne wyeliminowanie wypełniających kanał twardych cementów oraz wkładów – wszelkie te operacje muszą zostać przeprowadzone przez dentystę z największą precyzją. Wszelki błąd, każda przeoczenie potrafi przynieść niezbyt przyjemne dla pacjenta reperkusje w formie powikłań doprowadzających do ekstrakcji zęba bądź zabiegu reendo.

Na szczęście, możliwości na zrealizowanie prawidłowego leczenia kanałowego powiększyły się dzięki rozwojowi, który na przestrzeni ostatnich paru lat nastąpił w endodoncji w obszarze urządzeń, produktów oraz narzędzi stosowanych w czasie zabiegu. Urządzeniem, jakie w najwyższym chyba zakresie podniosło efektywność leczenia kanałowego, jest mikroskop dentystyczny.

Narzędzia powiększające

Być może za parę lat to narzędzie zostanie się podstawowym punktem wyposażenia gabinetów dentystycznych i będzie stosowane w czasie rozmaitych zabiegów. Już dzisiaj wykorzystanie sporych powiększeń w zestawieniu z silnym, właściwie skoncentrowanym oświetleniem umożliwia np. na znalezienie nieszczelności wypełnień i niewielkich uszczerbków próchniczych w bruzdach oraz szczelinach szkliwa.

Praca przy mikroskopie wymaga kooperacji specjalisty z asystentem. Z uwagi na analizę mocno powiększonego oraz tym samym bardzo doświetlonego miejsca zabiegowego, dentysta nie może odwracać oczu od leczonego zęba, a wyłącznym ruchem, jaki wykonuje, jest ruch nadgarstków. Konkretne urządzenia oraz materiały musi zatem odbierać z dłoni asysty.

Na zakończenie należałoby wspomnieć, że praca z wykorzystaniem mikroskopu nie tylko poprawia precyzję diagnosty oraz leczenia, ale także działa na komfort pracy specjalisty stomatologa. Wymusza funkcjonalną odpowiednią pozycję pacjenta i specjalisty oraz zabezpiecza oczy tego ostatniego przed zmęczeniem (jednak pod wymogiem przechowywania reguł bezpieczeństwa – nagminne odwracanie oczu od okularu oraz powrót do otoczenia o tradycyjnym oświetleniu mogą po jakimś okresie spowodować ból głowy, a również zawroty oraz łzawienie oczu).