Przejdź do treści
Porady  ·  Wiedza  ·  Zdrowy uśmiech na co dzień Niezależny blog stomatologiczny z Leszna
Poradniki

Wymiana soczewki w przebiegu leczenia zaćmy – jak wpływa na konieczność noszenia okularów?

Wymiana soczewki w przebiegu leczenia zaćmy – jak wpływa na konieczność noszenia okularów?
Rate this post

Chirurgiczne usunięcie zaćmy to obecnie standardowa procedura medyczna, której zasadniczym zadaniem jest eliminacja zmętniałych struktur wewnątrz gałki ocznej i przywrócenie pacjentowi prawidłowej przezierności osi optycznej. Poza samym aspektem usunięcia patologii, pacjenci przygotowywani do procedury fakoemulsyfikacji często pytają o pooperacyjną ostrość wzroku oraz ewentualną potrzebę dalszego korzystania z korekcji okularowej. Z klinicznego punktu widzenia wpływ zabiegu na wadę refrakcji jest procesem wysoce złożonym, a końcowy rezultat zależy w głównej mierze od uwarunkowań anatomicznych oka oraz właściwości zaimplementowanego układu optycznego.

Fizjologia zabiegu a biomechanika widzenia

Istotą operacji zaćmy jest ewakuacja zmatowiałego jądra i mas korowych naturalnej soczewki pacjenta, a następnie umieszczenie w jej loży (torebce) odpowiednika syntetycznego. Właściwości fizyczne wszczepianego implantu warunkują to, w jaki sposób promienie świetlne będą ogniskowane na siatkówce po okresie rekonwalescencji. Z uwagi na fakt, że sztuczna soczewka jest pozbawiona naturalnej zdolności do akomodacji (zmiany kształtu w celu płynnego wyostrzania obrazu z różnych odległości), okulistyka wykorzystuje różnorodne konstrukcje optyczne, dobierane na podstawie obiektywnych pomiarów biometrycznych.

Optyka jednoogniskowa – klasyczny standard medyczny

W rutynowej praktyce najpowszechniej wykorzystuje się implanty jednoogniskowe. Ich zadaniem jest zapewnienie ostrego widzenia w jednym, ściśle zdefiniowanym punkcie ogniskowania. W zdecydowanej większości przypadków parametry takich soczewek kalkuluje się pod kątem widzenia dali. Umożliwia to pacjentom swobodne poruszanie się, rozpoznawanie obiektów na ulicy czy oglądanie telewizji. Konsekwencją wyboru optyki jednoogniskowej jest jednak konieczność stosowania zewnętrznej korekcji do bliży. Czynności wymagające precyzyjnego widzenia na krótkich dystansach, w tym czytanie tekstu, majsterkowanie lub obsługa komputera, będą wymagały użycia odpowiednio dobranych okularów.

Implanty nowej generacji – poszerzony zakres ogniskowania

Alternatywę dla rozwiązań standardowych stanowią soczewki o zaawansowanej konstrukcji, do których zalicza się modele wieloogniskowe oraz implanty z wydłużoną głębią ostrości (znane pod akronimem EDOF). Wykorzystują one zjawiska dyfrakcji lub refrakcji do podziału wpadającej wiązki światła na kilka ognisk. Celem takiego rozwiązania jest poszerzenie zakresu użytecznego widzenia, co u wybranych pacjentów może zmniejszyć częstotliwość korzystania ze szkieł korekcyjnych w codziennym funkcjonowaniu. Należy jednak mieć na uwadze, że adaptacja układu nerwowego do takiego sposobu przetwarzania bodźców wzrokowych jest procesem, a uwarunkowania fizyczne wielostrefowych soczewek mogą predysponować do występowania zjawisk fotycznych (takich jak rozproszenia światła wokół jego źródeł), zauważalnych zwłaszcza w warunkach nocnych.

Indywidualne możliwości redukcji wad refrakcji

Wszczepienie sztucznego implantu stwarza możliwość modyfikacji wyjściowej wady wzroku pacjenta. Na podstawie rygorystycznych pomiarów długości gałki ocznej oraz krzywizny rogówki, dobiera się moc optyczną soczewki tak, aby zminimalizować objawy krótkowzroczności czy nadwzroczności. W przypadku pacjentów ze zdiagnozowanym astygmatyzmem rogówkowym, wykorzystuje się soczewki o konstrukcji torycznej, które równoważą asymetrię rogówki. Całkowity zakres możliwej do przeprowadzenia korekcji zależy wyłącznie od fizjologii danego oka, w związku z czym uzyskane po operacji parametry widzenia mają charakter indywidualny.

Diagnostyka jako fundament bezpieczeństwa terapii

Należy wyraźnie podkreślić, że nie każdy stan kliniczny pozwala na implementację zaawansowanych technologicznie soczewek. Kwalifikacja do zabiegu wymaga przeprowadzenia wnikliwego panelu badań. Wszelkie schorzenia w obrębie tylnego bieguna oka – w tym zwyrodnienie plamki żółtej (AMD), retinopatia cukrzycowa, neuropatie nerwu wzrokowego czy zaawansowana jaskra – mogą stanowić bezwzględne przeciwwskazanie do zastosowania optyki wieloogniskowej. Decyzja terapeutyczna opiera się na racjonalnej ocenie stosunku możliwych do uzyskania parametrów optycznych do ogólnego stanu zdrowia narządu wzroku.

Procedury kwalifikacyjne w Centrum Lekarskim ALFA

W Skoczowie diagnostykę przedoperacyjną oraz kwalifikację do chirurgicznego leczenia zaćmy realizuje Centrum Lekarskie ALFA. Placówka przeprowadza zindywidualizowany proces oceny stanu narządu wzroku, na podstawie którego dobierane są optymalne parametry implantów wewnątrzgałkowych. Pacjenci przygotowywani do procedury uczestniczą w konsultacjach, podczas których w sposób merytoryczny i zgodny ze standardami wiedzy medycznej omawiane są wskazania do zastosowania konkretnych rodzajów soczewek, a także ewentualne ograniczenia wynikające ze stanu klinicznego ich oczu. Wybór ostatecznego rozwiązania terapeutycznego zawsze następuje po analizie wyników obiektywnych badań okulistycznych.

Treść ma charakter informacyjny. W razie bólu lub niepokojących objawów skonsultuj się z lekarzem dentystą.